De hond rent minder vaak naar de deur, doet er wat langer over om op te warmen na een dutje, springt niet graag op de bank – we schrijven het af als leeftijd of humeur, en missen het punt.
Deze subtiele veranderingen in gedrag zijn vaak de enige signalen van chronische pijn, zoals van het ontwikkelen van artritis, meldt .
Honden zijn meesters in stoïcisme; ze verdragen ongemak stilletjes tot het laatst mogelijke moment, en tegen de tijd dat pijn duidelijk wordt (mank lopen, janken), heeft de ziekte al tijd gehad om ernstige schade aan te richten. Eigenaars gaan vaak pas in een laat stadium naar de dierenarts en vragen zich af hoe het “plotseling” kon gebeuren.
Maar er gebeurt niets plotseling. Maandenlang, of zelfs jarenlang, had de hond stille signalen gegeven: hij weigerde de gebruikelijke routes te nemen tijdens een wandeling en koos voor gladdere wegen; hij stopte met inhaalspelletjes; hij begon voorzichtig de trap af te lopen en zette twee poten tegelijk op de trede.
We zien het niet als pijn, we zien het als luiheid of temperament. Ziekten zijn vooral verraderlijk bij actieve, vrolijke rassen.
Hun natuurlijke enthousiasme maskeert de kwaal voor een tijdje: ze zijn blij om je te zien, kwispelen met hun staart, en we denken dat alles goed is. Maar hun lichamen voeren al hun eigen stille oorlog tegen ontstekingen, en elke sprong over de plas kost steeds meer geld.
Waakzaamheid is het enige hulpmiddel voor een vroege diagnose. Wacht niet tot je huisdier mank gaat lopen.
Let op microsignalen: onwil om het hoofd naar één kant te draaien, moeite met het aannemen van een bepaalde slaaphouding, lichte stijfheid in de eerste paar minuten van het lopen. Regelmatige preventieve controles bij de dierenarts, inclusief gewrichtspalpaties, zouden een regel moeten zijn voor honden van middelbare leeftijd en oudere honden.
Het opmerken van deze tekenen en op tijd beginnen met therapie (pijnstilling, fysiotherapie, gewichtsbeheersing) zal artritis niet genezen, maar we kunnen je hond wel jaren geven van een comfortabel, vol leven zonder slopende pijn. Het is niet alleen onze taak om te voeren en uit te laten, maar om subtiele waarnemers te zijn die de stilste maar belangrijkste boodschap kunnen horen: “Ik heb pijn” – gecodeerd in duizend kleine veranderingen in gewoontegedrag.
Lees ook
- Waarom je hond socialiseren met de wereld, niet alleen met zijn nestgenoten: een fout die het universum van een huisdier vernauwt
- Welk speeltje een hond ideaal vindt: het geheim van voorkeuren dat in de genetica zit
